Poetry

Ina · Posted: 02/17/08

Simple, just post poems written by others that you love or poems you have written that you love, here is mine:

Lose your heart
In a universe where love is ignorant
and nostalgia is imaginary
Where homophobia is consistent
and obscurity is conquered.

Lose your mind
In a planet where honor and pride are livid
and guns are a mans best friend
Where fear is entertainment
and pain is a virtue.

Lose your soul
In a world where politics is ideal
and money is exquisitely sinful
Where family and friends are underestimated
and happiness is a conspiracy.

Lose yourself
In a creation where freedom is unconstitutional
and the norm are iniquitous
Where religion is dubious
and your told to believe the contrary.

thistooshallpass · Member Joined: 27 Nov 2007 Posts: 101

Here are several by Hafiz.

My beloved is brighter than the sun,
Put in the heavens, my only one.
Placed the hearts upon the earth
To watch the sun’s daily run.
ماهم که رخش روشنی خور بگرفت
گرد خط او چشمه کوثر بگرفـت
دلها همه در چاه زنخدان انداخت
وآنگـه سر چاه را به عنبر بگرفت

My broken heart’s sorrows are deep.
Painful, disturbed, broken my sleep.
If you don’t believe, send me your thoughts
And you will see how in sleep I weep.
امشب ز غمت میان خون خواهم خفت
وز بستر عافیت برون خواهم خفت
باور نکنی خیال خود را بفرسـت
تا در نگرد که بیتو چون خواهم خفت

Candle’s story how can I tell?
Of the broken heart’s living hell?
My sorrow is in how I can find
Another who knows these sorrows well.
نی قصه آن شمع چگل بتوان گفـت
نی حال دل سوخته دل بتوان گفـت
غم در دل تنگ من از آن است که نیست
یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

First enticed me to take the cup,
When I got drunk, told me to stop.
My eyes watery, my heart on fire,
I became dust and your wind picked me up.
اول بـه وفا می وصالـم درداد
چون مست شدم جام جـفا را سرداد
پر آب دو دیده و پر از آتـش دل
خاک ره او شدم بـه بادم برداد

All treasures ain’t worth this oppression.
All pleasures ain’t worth one transgression.
Not even seven thousand years of joy
Is worth seven days of depression.
نی دولـت دنیا به ستـم میارزد
نی لذت مستیاش الـم میارزد
نـه هفت هزار ساله شادی جهان
این محنت هفت روزه غـم میارزد

Every friend who talked of love, became a foe.
Every eagle shifted its shape to a crow.
They say the night is pregnant, and I say,
Who is the father? And how do you know?
هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شد
هر پاکروی که بود تردامـن شد
گویند شب آبستن و این است عجب
کاو مرد ندید از چه آبستـن شد

LadyLazarus · Member Joined: 17 Feb 2008 Posts: 304

Lady Lazarus (Sylvia Plath)

I have done it again.
One year in every ten
I manage it----

A sort of walking miracle, my skin
Bright as a Nazi lampshade,
My right foot

A paperweight,
My face a featureless, fine
Jew linen.

Peel off the napkin
0 my enemy.
Do I terrify?----

The nose, the eye pits, the full set of teeth?
The sour breath
Will vanish in a day.

Soon, soon the flesh
The grave cave ate will be
At home on me

And I a smiling woman.
I am only thirty.
And like the cat I have nine times to die.

This is Number Three.
What a trash
To annihilate each decade.

What a million filaments.
The peanut-crunching crowd
Shoves in to see

Them unwrap me hand and foot
The big strip tease.
Gentlemen, ladies

These are my hands
My knees.
I may be skin and bone,

Nevertheless, I am the same, identical woman.
The first time it happened I was ten.
It was an accident.

The second time I meant
To last it out and not come back at all.
I rocked shut

As a seashell.
They had to call and call
And pick the worms off me like sticky pearls.

Dying
Is an art, like everything else,
I do it exceptionally well.

I do it so it feels like hell.
I do it so it feels real.
I guess you could say I've a call.

It's easy enough to do it in a cell.
It's easy enough to do it and stay put.
It's the theatrical

Comeback in broad day
To the same place, the same face, the same brute
Amused shout:

'A miracle!'
That knocks me out.
There is a charge

For the eyeing of my scars, there is a charge
For the hearing of my heart----
It really goes.

And there is a charge, a very large charge
For a word or a touch
Or a bit of blood

Or a piece of my hair or my clothes.
So, so, Herr Doktor.
So, Herr Enemy.

I am your opus,
I am your valuable,
The pure gold baby

That melts to a shriek.
I turn and burn.
Do not think I underestimate your great concern.

Ash, ash ---
You poke and stir.
Flesh, bone, there is nothing there----

A cake of soap,
A wedding ring,
A gold filling.

Herr God, Herr Lucifer
Beware
Beware.

Out of the ash
I rise with my red hair
And I eat men like air

LadyLazarus · Member Joined: 17 Feb 2008 Posts: 304

Abu-Lala Mahari (Avetik Isahakyan); don't try to read this in English, no translation will be worth your time--here's a part of it

Աբու-Լալա Մահարին,
Հռչակաւոր բանաստեղծը Բաղդադի,
Տասնեակ տարիներ ապրեց
Խալիֆաների հոյակապ քաղաքում,
Ապրեց փառքի եւ վայելքի մէջ,
Հզօրների եւ մեծատուների հետ սեղան նստեց,
Գիտունների եւ իմաստունների հետ վէճի մտաւ,
Սիրեց եւ փորձեց ընկերներին,
Եղաւ ուրիշ-ուրիշ ազգերի հայրենիքներում,
Տեսաւ եւ դիտեց մարդկանց եւ օրէնքները:
Եւ նրա խորաթափանց ոգին ճանաչեց մարդուն,
Ճանաչեց եւ խորագին ատեց մարդուն
Եւ նրա օրէնքները:

Եւ որովհետեւ չունէր կին եւ երեխաներ,
Բոլոր իր հարստութիւնը բաժանեց աղքատներին,
Առաւ իր ուղտերի փոքրիկ քարաւանը՝
պաշարով ու պարէնով,
Եւ մի գիշեր, երբ Բաղդադը քուն էր մտել
Տիգրիսի նոճիածածկ ափերի վրայ, -
Գաղտնի հեռացաւ քաղաքից...

ԱՌԱՋԻՆ ՍՈՒՐԱՀ

Եւ քարաւանը Աբու-Լալայի՝
աղբիւրի նման մեղմ կարկաչելով՝
Քայլում էր հանգիստ, նիրհած գիշերով,
հնչուն զանգերի անոյշ ղօղանջով:

Հաւասար քայլով չափում էր ճամբան
այն քարաւանը ոլոր ու մոլոր,
Եւ ղօղանջները ծորում քաղցրալուր՝
ողողում էին դաշտերը անդորր:

Մեղկ փափկութեան մէջ Բաղդադն էր նիրհում
ջեննաթի շքեղ, վառ երազներով,
Գիւլստաններում բլբուլն էր երգում
գազելներն անոյշ՝ սիրոյ արցունքով:

Շատրուանները քրքջում էին
պայծառ ծիծաղով ադամանդեղէն,
Բոյր ու համբոյր էր խնկարկւում չորս կողմ
խալիֆաների քէօշքից լուսեղէն:

Գոհար աստղերի քարաւանները
թափառում էին երկնի ճամբէքով,
Եւ ղօղանջում էր ողջ երկինքն անհուն՝
աստղերի շքեղ, անշէջ դաշնակով:

Մեխակի բոյրով հովն էր շշնջում
հեքիաթներն հազար ու մի գիշերուայ,
Արմաւն ու նոճին անոյշ քնի մէջ
օրօրւում էին ճամբէքի վրայ:

Եւ քարաւանը՝ օրօր ու շօրօր,
զնգում էր առաջ ու ետ չէր նայում.
Անյայտ ուղին էր Աբու-Լալային
բիւր հրապոյրով կանչում, փայփայում:

- Գնա՛, միշտ գնա՛, իմ քարաւանս,
եւ քայլի՛ր մինչեւ օրերիս վերջը, -
Այսպէս էր խօսում իր սրտի խորքում
Աբու Մահարին, մեծ բանաստեղծը:

Գնա՛ մենաւոր վայրերը թափուր,
ազատ, կոյս եւ սուրբ զմրուխտեայ հեռուն.
Դէպի արեւը սլացի՛ր անդուլ,
եւ սիրտս այրիր արեւի սրտում:

Ա՜խ, մնաք բարեւ չեմ ասում ես ձեզ,
իմ հօր գերեզման, օրոցք մայրական,
Իմ հոգին յաւերժ խռով է ձեզ հետ,
հայրենական յարկ, յուշեր մանկական:

Ես շատ սիրեցի իմ ընկերներին,
եւ բոլոր մարդկանց մօտիկ ու հեռու,
Իժ դարձաւ խայթող իմ սէրը հիմա,
թոյն-ատելութեամբ սիրտըս է եռում:

Ատում եմ, ինչ որ սիրել եմ առաջ,
ինչ որ տեսել եմ մարդկային հոգում.
Մարդկային հոգում՝ զազիր ու նանիր՝
համրել եմ հազար գարշանք ու նողկում:

Բայց ամէնից շատ ատում եմ հազար
ու մէկերորդը - կեղծիքը հոգու,
Որ զարդարում է անմեղ սրբերի
լուսապսակով երեսը մարդու:

Մարդկային լեզու, դու որ երկնային
բոյրով ու թոյրով, շղարշով պայծառ
Ծածկում ես մարդու դժոխքը հոգու,
ոգե՞լ ես արդեօք ճշմարիտ մի բառ:

Իմ սէգ քարաւան, գնա՛, մխրճուի՛ր
անապատի մէջ՝ վայրի ու բոցոտ,
Եւ իջեւանիր այն պղնձացած,
շէկ ժայռերի տակ, գազանների մօտ:

Խփե՛մ վրանըս, օձ-կարիճների
բըների գլխին վրանըս խփեմ,
Այնտեղ բիւր անգամ ես ապահով եմ,
քան թէ մարդկանց մօտ, կեղծ ու ժպտադէմ:

Քան ընկերի մօտ, ա՜խ, որի կրծքին
դնում էի ես գլուխըս սիրով,
Կուրծքը ընկերի, որ շղարշում է
անդարձ կորստի անդունդը ստով:

Այնքան ժամանակ, որքան արեւը
կ՚այրէ Սինայի սնարները վէս
Եւ անապատի դեղին շեղջերը
յորձանքներ կը տան ալիքների պէս, -

Ես չեմ կամենայ ողջունել մարդկանց,
նրանց սեղանից պատառ չեմ կտրի,
Գազանների մօտ հացի կը նստեմ,
ողջոյնը կ՚առնեմ բորենիների:

Եւ գազանները թող ինձ յօշոտեն,
վայրագ հողմերը շաչեն ինձ վրայ,
Եւ այսպէս, մինչեւ օրերիս վերջը
քարաւանս անդարձ, գնա՛ ու գնա՛…-

Եւ վերջին անգամ Աբու Մահարին
ետ դարձաւ նայեց նիրհած Բաղդադին,
Գարշանքով շրջեց ճակատը կնճռոտ
եւ փարուեց ուղտի թաւ պարանոցին:

Սիրով գուրգուրեց, ջերմ շրթունքներով
համբուրեց ուղտի աչքերը վճիտ.
Եւ թարթիչներից նրա կախուեցին
անզուսպ արցունքի երկու այրող շիթ:

Անոյշ մրմունջով, նիրհած դաշտերով
մեղմ օրօրւում էր ձիգ քարաւանը,
Գնում էր առաջ, դէպի անապատ,
անյայտ ափերը, կոյս-հեռաստանը:

ԵՐԿՐՈՐԴ ՍՈՒՐԱՀ

Եւ ոլորւում էր այն քարաւանը
սէգ արմաւների շարքերի միջով,
Փոշի էր հանում, - փոշու քարաւան,
որ վարում էր լուռ՝ խորշակն հուր շնչով:

- Քայլի՛ր, քարաւան, ի՞նչ ենք թողել մենք,
որ կարօտանքով ցանկանք մեր դարձը, -
Այսպէս էր խօսում իրեն սրտի հետ
Աբու Մահարին, մեծ բանաստեղծը:

- Թողել ենք այնտեղ կի՞ն-աստուածային,
սէ՞ր-երջանկութիւն, անհուն երազա՞նք.-
Քայլի՛ր, կանգ մի՛ առ, թողել ենք միայն
շղթայ ու կապանք, կեղծիք ու պատրանք:

Եւ կինն ի՞նչ է որ… խորամանկ, խաբող,
արնախանձ մի սարդ, յաւերժ նանրամիտ,
Որ հացդ է սիրում, համբոյրի մէջ սուտ
եւ քո գրկի մէջ գրկում ուրիշին:

Խարխուլ մակոյկով յանձնուի՛ր ծովին,
քան թէ հաւատայ կնոջ երդումին.
Նա՝ կաւատ, վարար, մի չքնաղ դժոխք,
նրա բերանով Իբլիսն է խօսում:

Դու երազել ես աստղը հեռաւոր,
հրեշտակաթեւ շուշանն ըսպիտակ,
Որ քո վէրքերին բալասան լինի,
ոսկեշող երազ կեանքի ցաւի տակ,

Դու տենչացել ես լոյս-ափերի մէջ
քեզ իրեն կանչող աղբիւրի երգին,
Եւ անմահութեան ցօղն ես երազել
եւ անոյշ լացել երկնային կրծքին,-

Բայց սէրը կնոջ՝ տոչորուած հոգուդ,
աղ-ջուր է տալիս, որ միշտ ծարաւնաս,
Հուր տարփանքի մէջ յաղթական կնոջ
մարմինը լիզես եւ չըյագենաս։

Ո՜հ, կնոջ մարմի՛ն, պագշոտ, օձեղէն,
դիւական անօթ ոճիրների չար,
Դո՛ւ, որ մսեղէն դառն հաճոյքով
արեւը հոգու դարձնում ես խաւար։

Ատում եմ սէրը՝ մահի պէս անգութ,
յաւիտեան այրող, խոցող գաղտնաբար,
Այդ քաղցր թոյնը, որով արբողը
ստրուկ է դառնում եւ կամ բռնակալ։

Ո՛վ սէր, բնութեան դու խոշտանգիչ կամք,
նենգ ու դաւադիր ոգի աննահանջ,
Դո՛ւ, թոհուբոհի ընդերք մոլեգնած,
արիւն ցաւատանջ, արեան մղձաւանջ։

Ատում եմ կնոջ՝ տարերքը կրքի,
միշտ բեղմնաւորող եղեռնը անսանձ,
Աղբիւրն անսպառ, որ կուտակում է
աշխարհի վրայ տիղմը չարութեան։

Ատում եմ նորից սէրն ու կնոջը,
իր համբոյրները շողոմ ու դժնեայ,-
Փախչում եմ նրա ճահիճ-մահիճից,
եւ անիծում եմ երկունքը նրա։

Երկունքը դաժան եւ յաւերժական,
որ հեղեղում է վտառն իժերի,
Որոնք խայթում են, յօշոտում իրար,
աստղերն են պղծում տռփանքով ժահրի։

Սրիկայ է նա, ով հայր է լինում,
ով երանաւէտ ծոցից ոչնչի՝
Գոյութեան կոչում թշուառ հիւլէին
եւ գլխին վառում գեհէնն այս կեանքի։

- Իմ հայրը իմ դէմ մեղանչեց,
սակայն՝ չմեղանչեցի ես ոչ ոքի դէմ,*-
Այս իմ կտակը թող գրուի շիրմիս,
եթէ լուսնի տակ մի խորշ պիտ՚ գտնեմ։

Այնքան ժամանակ, որ ծովը պիտի
փարէ Հեջազի ափերն զմրուխտեայ,
Ես ետ չեմ դառնայ կնոջ մօտ երբեք,
ես չեմ կարօտնայ թովչանքին նըրա։

Կը գգուեմ վայրի տատասկը դժնի
եւ կը համբուրեմ փշերը նրա,
Գլուխս կը դնեմ այրուող ժայռերին
եւ կը լամ նրանց ջերմ կրծքի վրայ։-

Եւ քարաւանը մեղմիկ կարկաչով
չափում էր ուղին ոլոր ու մոլոր,
Դէպի երազուն եւ կապոյտ հեռուն
հոսում էր առաջ հանգիստ ու անդորր։

Զանգակներն, ասես, հեկեկում էին
եւ ծորում հատ-հատ հնչուն արցունքներ,
Քարաւանն, ասես, լալիս էր անոյշ,
ինչ որ Մահարին սիրել, լքել էր։

Եւ զեփիւռների սրինգները մեղմ
գեղգեղում էին շարքիներն անոյշ
Սիրոյ վէրքերի, վշտոտ կարօտի
եւ երազական թախծանքի քնքուշ։

Եւ Աբու-Լալան խորհում էր մռայլ,
եւ նրա վիշտը անհունի նման,
Ինչպէս իր ուղին, որ գալարւում է,
ձգւում է անծայր ու չունի վախճան։

Հիւսուելով անծիր ճանապարհի հետ՝
լուռ թախծում էր նա ցերեկ ու գիշեր,
Հայեացքը յառած անյայտ աստղերին,
հոգու մէջ դառըն ու ցաւոտ յուշեր։

Եւ ետ չէր նայում անցած ճամբէքին,
եւ չէր ափսոսում թողած-լքածին,
Ողջոյն չէր վերցնում, ողջոյն չէր տալիս
անցնող ու դարձող քարաւաններին։

ԵՐՐՈՐԴ ՍՈՒՐԱՀ

Եւ քարաւանը Աբու-Լալայի,
աղբիւրի նման մեղմ կարկաչելով,
Հանգիստ, միաչափ քայլում էր առաջ,
հեզ լուսնկայի շողերի միջով:

Եւ լուսինն, ինչպէս ջեննեթի մատաղ,
փերիի կուրծքը՝ չքնաղ, լուսավառ՝
Մերթ ամաչելով պահւում էր ամպում
եւ մերթ թրթռուն փայլում էր պայծառ:

Նիրհ էին մտել ծաղկունքը բուրեան,
ադամանդներով, շքեղ գինդերով,
Ծիածանաթեւ հաւքերը իրար
գուրգուրում էին քնքուշ մրմունջով:

Մեխակի բոյրով հովն էր շշնջում
հեքիաթներն հազար ու մի գիշերուայ,
Արմաւն ու նոճին անոյշ քնի մէջ՝
օրօրւում էին ճամբէքի վրայ:

Հովի զրոյցին ունկն դնելով
Աբու Մահարին խօսում էր անձայն. -
- Աշխարհն էլ, ասես, մի հեքիաթ լինի՝
անսկիզբ, անվերջ, հրաշք դիւթական:

Եւ ո՞վ է հիւսել հեքիաթն այս վսեմ,
հիւսել աստղերով, բիւր հրաշքներով,
Եւ ո՞վ է պատմում բիւր-բիւր ձեւերով՝
անդուլ ու անխոնջ՝ այսպէս թովչանքով:

Ազգեր են եկել, ազգեր գնացել,
եւ չեն ըմբռնել իմաստը նըրա.
Բանաստեղծներն են հասկացել դոյզն ինչ
եւ թոթովում են հնչիւններն անմահ:

Ոչ ոք չի լսել սկիզբը նըրա,
եւ չի լսելու վախճանը նըրա,
Ամէն հնչիւնը դարեր է ապրում,
ամէն հնչիւնին վերջ, սկիզբ չկայ:

Բայց ամէն մի նոր ծնուածի համար
նորից է պատմւում հեքիաթն այս շքեղ,
Նորից սկսւում եւ վերջանում է
ամէն մի մարդու կեանքի հետ մէկտեղ:

Կեանքը երազ է, աշխարհը՝ հեքիաթ,
ազգեր, սերունդներ - անցնող քարաւան,
Որ հեքիաթի մէջ, վառ երազի հետ,
չւում է անտես դէպի գերեզման:

Կոյր ու գուլ մարդի՛կ, առանց երազի,
առանց լսելու հեքիաթն այս վսեմ,
Իրար կոկորդից պատառ էք հանում
եւ դարձնում աշխարհն ահաւոր ջեհնեմ:

Ձեր օրէնքները - լուծ ու խարազան,
եւ անելք մի ցանց խօլական սարդի,
Եւ որոնց ժահրով թունաւորում էք
երգը բլբուլի, անուրջը վարդի:

Եղկելի՛ մարդիկ, փոշի կը դառնան
ձեր վատ սրտերը, ձեր գործերը չար,
Եւ ժամանակի ձեռքը անտարբեր
կը սրբէ-կ՚աւլէ պիղծ հետքերը ձեր:

Եւ ունայնաշունչ հողմը կը շաչէ
ձեր ոսկորների քարերի վըրայ,
Իսկ վայելելու դուք միշտ ապիկար՝
երազն այս չքնաղ, հեքիաթն այս ոսկեայ: -

Գոհար աստղերի քարաւանները
թափառում էին երկնի ճամբէքով,
Եւ ղօղանջում էր ողջ երկինքն անհուն՝
աստղերի պայծառ, անշէջ զընգոցով:

Եւ արար-աշխարհ լցուած էր, դիւթուած
բիւր նուագներով յաւերժ երկնային,
Եւ անուրջներում նա վերասլաց
լսում էր հոգով վսեմ երգերին:

- Գնա՛, քարաւան, մեղմ հնչիւններդ
հիւսելով երկնի լոյս-ղօղանջի հետ,
Վիշտս տո՛ւր հովին, քայլի՛ր բնութեան
ծոցը մայրական եւ մի՛ նայիր ետ:

Տա՛ր ինձ լուսազգեստ, օտար մի եզերք,
հեռու, հեռաւոր, մենաւոր ափեր.
Սուրբ մենակութիւն, դո՛ւ, իմ օազիս,
դո՛ւ, երազների աղբիւր զովաբեր:

Լռութեան երկինք, խօսիր դու ինձ հետ
աստղերիդ լեզուով եւ ամոքիր ինձ,
Գուրգուրիր հոգիս՝ աշխարհից խոցուած,
մարդուց խայթըւած վիրաւոր հոգիս:

Իմ մէջ այրւում է մի անյագ կարօտ
կարեկից մի սիրտ՝ լացող յաւիտեան.
Եւ իմ հոգում կայ մի չքնաղ երազ,
ե՛ւ սուրբ արտասուք, ե՛ւ սէր անսահման:

Ոգիս ազատ է, ես չեմ հանդուրժում
իմ վրայ իշխող ո՛չ մի զօրութեան,
Ո՛չ օրէնք, սահման, ո՛չ ճակատագիր,
ո՛չ չար ու բարի, եւ ո՛չ դատաստան:

Իմ գլխի վերեւ չպէտք է լինի
ո՛չ մի հովանի, ո՛չ մի իրաւունք,
Եւ իմ կամքից դուրս ամէն ինչ բանտ է,
ե՛ւ ստրկացում, ե՛ւ բռնադատում:

Ես կ՚ուզեմ լինել անսահման ազատ,
անպարտք, անիշխան, այլեւ անաստուած,
Հոգիս տենչում է միայն, միմիայն՝
մեծ ազատութեան՝ անհուն, անտարած:-

Եւ քարաւանը հիւսւում էր առաջ,
եւ նըրա վերեւ շողում էին վառ
Մանկան ժպիտով աստղերը ազատ,
այն յաւերժափայլ աչքերը գոհար:

Եւ կանչում էին նրան կաթոգին
լոյս թարթումները ոսկի աստղերի,
Եւ հոգին լցնում վսեմ ղօղանջով
երկնքի հազար բիւրեղ զանգերի:

Վճիտ գիշերի դիւթական ցոլքով
փայլում էր ուղին փիրուզեայ հեռւում,
Եւ քարաւանը՝ օրօր ու շօրօր,
քայլում էր անդորր փիրուզեայ հեռուն…

ՉՈՐՐՈՐԴ ՍՈՒՐԱՀ

Գիշերն ահարկու՝ ե՛ւ սեւ, ե՛ւ հսկայ
մի չղջիկի պէս թեւերը փռեց,
Անծիր թեւերը իջան, ծածկեցին
քարաւանն, ուղին եւ դաշտերն անափ:

Եւ հորիզոնից մինչեւ հորիզոն
երկինքը լցուեց մռայլ ամպերով.
Չէին շողշողում լուսինն ու աստղեր.
խաւարն՝ ասես թէ՝ պատած խաւարով:

Եւ հողմերն ահեղ՝ նժոյգների պէս՝
սանձարձակ, վայրի արշաւում էին,
Յորձանքներ տալով, եւ հողն ու փոշին
այրուած դաշտերից խառնում ամպերին:

Ե՛ւ մահասարսուռ շառաչում էին,
ե՛ւ աղաղակում հազար ձայներով,
Ասես, վիրաւոր գազաններ էին,
մռնչում-ոռնում հողմի բերանով:

Նեղ ձորերի մէջ գալարւում էին
եւ արմաւենու անտառներում կոյս
Հեծեծում էին հողմերը տխուր,
որպէս թէ՝ մի սիրտ լաց լինէր անյոյս:

- Գնա՛, քարաւա՛ն, հողմերի դիմաց
աննկուն քայլիր աշխարհի եզրը.-
Այսպէս էր խօսում իր սրտի խորքում
Աբու-Մահարին, մեծ բանաստեղծը:

hkd · Member Joined: 07 Dec 2007 Posts: 185

man that reminds me of my wonderful school days

LadyLazarus · Member Joined: 17 Feb 2008 Posts: 304

Qstr8TwoCA · Bronze Member Joined: 11 Feb 2008 Posts: 405

The part that it was soooo damn long prolly.

LadyLazarus · Member Joined: 17 Feb 2008 Posts: 304

Qstr8TwoCA · Bronze Member Joined: 11 Feb 2008 Posts: 405

Nope youre wrong again. And to prove you wrong, here, read one of mine.

LadyLazarus · Member Joined: 17 Feb 2008 Posts: 304

You do like going in circles, don't ya? The content of what you say is actually not bad; if only you could be more concise in doing so :)

LadyLazarus · Member Joined: 17 Feb 2008 Posts: 304

Qstr8TwoCA · Bronze Member Joined: 11 Feb 2008 Posts: 405

"The Raven"

By: Edgar Allan Poe

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door-
Only this, and nothing more."

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow;- vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow- sorrow for the lost Lenore-
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me- filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door-
Some late visitor entreating entrance at my chamber door;-
This it is, and nothing more."

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door;-
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering,
fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-
Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore-
Let my heart be still a moment and this mystery explore;-
'Tis the wind and nothing more."

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and
flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed
he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door-
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no
craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore-
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning- little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door-
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered-
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown
before-
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never- nevermore'."

But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and
door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee- by these angels he
hath sent thee
Respite- respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil!- prophet still, if bird or
devil!-
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-
On this home by horror haunted- tell me truly, I implore-
Is there- is there balm in Gilead?- tell me- tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil- prophet still, if bird or
devil!
By that Heaven that bends above us- by that God we both adore-
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked,
upstarting-
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my
door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the
floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted- nevermore!

LadyLazarus · Member Joined: 17 Feb 2008 Posts: 304

Jesus Christ, stop deleting the poems you're posting! It looks somewhat manic depressive :roll:

Qstr8TwoCA · Bronze Member Joined: 11 Feb 2008 Posts: 405

So vein. Theyre poems,thats all. Ill post and delete as I please. And, Im not saying that you cant complain as you please, just that, Im not really paying attention when you do.

LadyLazarus · Member Joined: 17 Feb 2008 Posts: 304